Op eigen benen

Intercity Rotterdam – Utrecht, 09:05

Naast me wordt er gekeuveld over poep… Ze zijn onderweg naar het noorden, naar het glazen huis. Met een fijne tas vol geld. Misschien niet heel handig om zo hard door de coupé te ventileren. Maar goed, rond de kerst is iedereen natuurlijk te vertrouwen. Het ophalen van het geld behelsde iets met ballen en roze boxershorts. Het niet kennen van het gehele plaatje intrigeert toch wel.

Goed bezig hoor, die jeugd. Zij is 19, hij 22. Allebei nog lekker thuis bij de ouders. “Ik moet er niet aan denken uit huis te gaan hoor. Dit is zo lekker makkelijk.” Hmmm. Dat klinkt dan weer wat minder als muziek in mijn oren. Ik ben stiekem blij dat ze toch een stukje van hun verantwoordelijkheidsgevoel en zelfstandigheid trainen door zich gehuld in roze onderbroeken in te zetten voor het terugdringen van diarree. Iets dat ze kennelijk sinds het begin van Serious Request elk jaar dunnetjes over doen…

Losse contacten

Intercity Rotterdam – Utrecht, 09:05

In het viertje rechts van mij komt een meisje zitten. Ze vraagt heel zacht iets. Aan haar overbuurjongen met oortjes in, en haar buurvrouw die uit het raamstarend duidelijk aangeeft contactschuw te zijn. Ik verstond het niet. Ze kijkt vertwijfeld rond. Haar ogen kruisen die van mij. Ze doet nog een poging. Nu richting een warm contact. Haar vraag stelt ze in het Engels. Ik moet even kort schakelen. “Zwolle, yes, you are in the right train. Just check the monitor if you want to know when you have to get off.” Ze glimlacht. Ik heb haar gerustgesteld. Ze zetelt zich ontspannen in haar paarse stoel, en trekt haar zachtwitte hoofddoek recht.

Tegenover mij komt een oude meneer zitten. Hij zet zijn rugzak op schoot en mompelt er in. Er komt een boekje tevoorschijn. Die zet hij tegen zijn buik en begint er in te bladeren. Hij heeft een stropdas om met de landkaart van Canada er op. Mooi glimmend. Zo af en toe strijkt hij er langs. Als de trein afremt kijkt hij op. “De stoptrein. Jaja.” Die mompel verstond ik. Twee seconden later roept de conducteur inderdaad om dat we achter een vertraagde sprinter zitten. De oude meneer glundert. Ik doe hem een bewonderende wenkbrouwstand kado. Hij mompelt verder.

Rechts van mij zit een meisje met prachtig donker kroeshaar en een sjaal om haar hoofd. Ze heeft de conducteur kennelijk niet verstaan en kijkt wat bangig. “What did he just say?”. Ik leg uit dat het allemaal goed komt. Wat is het toch heerlijk dat niet iedereen elkaar meteen verstaat. Je soms wat moeite moet doen om elkaar te verstaan. Even omschakelen naar een andere taal. Even omschakelen van passief zitten naar actief luisteren. Contact. Glimlachen uitwisselen met vreemden. Heerlijk, die trein!

Muts

Intercity Rotterdam – Utrecht, 09:20

Ik doe vandaag een wedstrijdje breisels dragen. Lekker winters. Gebreide jurk, sokken, en sjaal. Eén groot wandelend bolletje wol. Als ik om mij heen kijk heb ik dik gewonnen. Weinig wolletjes om me heen. De mevrouw tegenover zit zelfs in haar t-shirtje. Die heeft haar eigen laagje warmte altijd bij zich…

Rotterdam Alexander. Ik zak pardoes naar plaats twee. Mijn nieuwe medereiziger wint. Hij heeft zijn knielange rasta’s verborgen in een mega-muts. Gebreid en wel. Ik zou zijn hoofddeksel bij wijze van spreken aankunnen als jurk. Zoveel bolletjes…

Gebrabbel

Intercity Utrecht – Rotterdam, 19:32

Blonde krullen en gemillimeterde zandkleurige stekkeltjes. Heel dicht bij elkaar. Een paar jaar jonger dan ik. Ze zijn verliefd. Ik hoor het aan hun stem. Zij praat als een peuter. Hij als een kleuter. Dat doe je soms als je iets in elkaar ziet.

Het klapdeurtje beweegt. Niemand… Plots steekt een blond koppie om de eerste rij stoelen. Een echte kleuter. Daarachter toch ook nog een moeder. Mét een echte peuter. Dezelfde intonatie klinkt nu rechts van mij. Maar die slaat tenminste ergens op. De kleuter vertelt mams heel serieus dat zij niet op het roze mag zitten. En hij lekker wel…

Winkelmeisjes

Intercity Rotterdam – Utrecht, 09:05

Vlaardingse meisjes. Om kwart voor acht hadden ze het pontje al. Nu in de trein naar Utrecht. Op naar een cursus feedback. Winkeldames. Of beter ‘floormanagers’. Want het gaat over goederen binnen krijgen, tafels klaar maken, filialen, en etalages inrichten.

De hiërarchie binnen de winkels is een dingetje. Het is kennelijk het best om beneden te staan. Als je van boven naar beneden promoveert, wordt je gezien als verrader. Dan sta je toch minder relaxed kassa, vakken, of paskamer.

Met die feedback zit het volgens mij al wel goed. Als we in Utrecht aankomen weet ik alle ins en outs van het verkoopvak. Of zoals het zo nu en dan de revue passeert “mooie dingen aansmeren”…

Altijd prijs

Intercity Rotterdam – Utrecht, 09:35

Karretjes en gekakel. Ik gok op de Margriet Winterfair. De hele coupé stroomt vol met dames en decibellen die in de stiltecoupé kennelijk niet welkom waren. Begrijpelijk…

Vanmiddag terug met bootladingen aan punnikpatronen, kerstboomgeraamtes-om-nog-leuk-zelf-creatief-te-versieren, en rode wangetjes van de Glühwein. En dan nog even naar de Primark. Zeg *Priemarruk*.

De buurvrouw gaat binnenkort zelfs op kerstbusreis naar Essen/Düsseldorf. Én naar de grootste Priemarruk van Europa. Helemaal in de kerstsferen de goedkoopste ver-weg-vervaardigde pruttel uit een bak graaien. Top trip…

Ontspoord

Intercity Rotterdam – Utrecht, 09:50

Lange radiostilte… De afgelopen weken was ik wat zelfingenomen. Weinig getreind. En als ik het deed, diep in gedachten verzonken, geen oog voor de mensen om mij heen. In elk geval niet bewust genoeg.

Het zat er al lang aan te komen. Herstructurering en reorganisatie bij mijn werkgever. Vage termen die simpelweg neerkomen op een hoop ontslagen. Twee weken geleden is de boel echt in gang gezet. Per 1 feb sta ik officieel op straat…

Welke kant zal ik ophuppelen? Waar brengt deze schop onder mijn kont me? Wat doe ik met het geld dat ik meekrijg voor scholing? Welk spoor kies ik? Zie ik een wissel zitten? Op welk perron stap ik uit? Ik sla op hol, ben niet te stoppen. Kansen, mogelijkheden, en een hoofd dat zo nu en dan door een ander teruggefloten moet worden.

De trein is in deze tijd een heerlijke constante. Straks kom ik aan in Utrecht, zeker weten. Vanavond stap ik uit in Rotterdam. De stad waar ik een mooie nieuwe uitdaging hoop te vinden. Ik weet dat dat gaat lukken. Van die gebaande paden af. Het heft in eigen handen. En anders… Opeens weet ik het! Ik wordt conducteur 😉